Voel je dan die leegte

Als de stilte valt en jij zit daar alleen
En niemand stuurt een bericht of belt je meteen
Voel je dan die leegte?
Voel je dan die leegte?
Kom maar hier, mijn lief
Laat mij jouw schaduw zien

Als je kamer koud is en de nacht te lang
En je zoekt naar warmte in een oude zang
Voel je dan die leegte?
Voel je dan die leegte?
Voel je dan die leegte?
Kom maar, kom maar, leun op mij

Niets voelt zo zwaar als een glas wijn, alleen
Verdriet, verdriet, het slurpt je hart meteen
Je hoeft nooit meer door die straten zonder mij
Pak mijn hand, mijn lief, ik loop met jou voorbij

Als je wacht op een stem die nooit meer komt
En de nacht je grijpt tot je hart verstomt
Voel je dan die leegte?
Voel je dan die leegte?
Voel je dan die le‑le‑le‑le‑lege pijn?
Kom maar hier, mijn lief, leun op mij

Dit nummer ademt de warmte van oude soulclubs, waar de nacht zacht om je heen valt en elke noot klinkt als een hand op je schouder. Het is een troostlied voor momenten waarop stilte te luid wordt en je hart even geen richting weet. De muziek beweegt langzaam, met een zachte shuffle en een stem die niet duwt maar draagt — rauw, eerlijk en dichtbij.

Het nummer gaat over iemand die niet wil dat je door je donkerte heen wandelt zonder steun. Over de kracht van een simpele aanraking, een stem die fluistert dat je niet alleen hoeft te zijn. Het is een uitnodiging om je verdriet niet weg te stoppen, maar het te laten rusten tegen iemand die blijft. Een lied dat niet schreeuwt, maar wiegt. Een lied dat je meeneemt, precies op het tempo dat je aankan.