We komen steeds minder binnen

We zien hem langzaam verder drijven,
alsof de tijd hem stil liet staan.
Hij zegt dat alles anders wordt,
maar hij kan zelf niet meer meegaan.
En elke keer dat wij hem opzoeken,
voelt het zwaarder dan voorheen.
Hoe hard we ook proberen,
hij ziet de wereld niet meer om zich heen.

Hij moppert op ons taalgebruik,
op woorden die hij nooit gebruikt.
Maar wij leven in een nieuwe tijd,
en hij vindt dat al snel misbruikt.
En als we iets willen laten zien,
een foto, lied of klein moment…
dan begint hij weer te zuchten,
alsof zijn wereld ons niet meer kent.

We komen steeds minder binnen,
hoe hard we ook proberen mee te gaan.
Hij bouwt zijn muren uit herinneringen,
en men blijft daar steeds verder bij vandaan.
Hij vraagt waarom we minder komen,
waar die stille dagen toch vandaan zijn gegaan.
Maar hij ziet niet hoe zijn koppigheid
ons langzaam uit zijn leven laat bestaan.

Zijn strijd tegen die telefoons,
tegen alles wat digitaal bestaat.
Maar zonder dat kleine schermpje
deel je bijna niets meer in deze tijd die zo snel gaat.
Dus houden wij maar dingen achter,
om geen ruzie meer te krijgen met hem.
En zo verdwijnen onze verhalen,
nog voor ze ooit zijn aangekomen bij zijn stem.

We missen wie hij vroeger was,
Nieuwsgierig, kritisch maar zachter van toon.
Maar nu lijkt hij vooral te vechten
tegen alles wat is geworden, zo gewoon.
En als hij zegt dat niemand langskomt,
breekt dat iets in ons kapot.
Want hij ziet niet dat zijn eigen handen
de deur steeds verder laat sluiten in het slot.

We komen steeds minder binnen,
hoe hard we ook proberen mee te gaan.
Hij bouwt zijn muren uit herinneringen,
en wij blijven daar steeds verder bij vandaan.
Hij vraagt waarom we minder komen,
De stille dagen worden zo overspoeld.
Maar diep vanbinnen weten wij:
hij duwt ons weg, al heeft hij dat nooit zo bedoeld.

“We Komen Steeds Minder Binnen” is een soul‑blues nummer geschreven vanuit het perspectief van de kinderen en kleinkinderen van een man die langzaam zijn connectie met de moderne wereld verliest. Terwijl de maatschappij verandert — taal, technologie, tempo — klampt hij zich vast aan het verleden. Zijn weerstand tegen mobiele telefoons, digitalisering en ver-Engelsing zorgt ervoor dat elk bezoek zwaarder wordt en elk gesprek stroever.

Het nummer laat zien hoe zijn koppigheid onbedoeld muren optrekt: muren van herinneringen, gewoontes en oude zekerheden. De buitenwereld probeert hem te bereiken, maar raakt steeds verder van hem verwijderd. De pijn zit niet alleen in zijn onbegrip, maar ook in het besef dat hij zelf niet ziet hoe hij de afstand vergroot.

De blues vertelt het verhaal van liefde die botst met generaties, van gemis dat groeit in stilte, en van familie die worstelt met het gevoel dat ze hem kwijtraken terwijl hij nog leeft. Het is een melancholische reflectie op ouder worden, verandering, en de tragiek van iemand die zich afsluit zonder te beseffen wat het kost.