Somewhere along the road of writing Vaders Hart, I discovered that not every story wanted to stay in Dutch. I often began in my own language, because that’s where emotion hits first — raw, unfiltered, close to the bone. But sometimes the words felt too sharp, too heavy, too direct. And then, almost without noticing, the song would shift into English, as if that language offered a softer place to land.

English has words that hold feelings the Dutch language can only circle around. One word can open an entire room. One sentence can carry something that would feel too heavy in Dutch. So it happened more and more often that a song began as a Dutch confession but ended as an English whisper. Not because I wanted to translate it, but because the story itself changed languages.

That’s why the English album isn’t a copy of Part I or Part II. It’s more like a parallel universe. Some songs feel familiar because they share the same soul as their Dutch brothers and sisters. But they aren’t translations. They’re rebirths. New shapes of the same emotion. Sometimes softer, sometimes more cinematic, sometimes even rawer because English leaves more space to breathe.

And then there are the songs that could only exist in English. Songs that knew from the very first note that they didn’t belong in Dutch. Songs where the blues flows more freely, where the melody falls into place without effort, where the words naturally lean into each other. English makes it easier to sing about longing, tenderness, ache, surrender — that quiet kind of pain you don’t shout but whisper.

Still, Dutch remains close. Because here, in this country, not everyone immediately hears what an English lyric truly says. And sometimes a Dutch line cuts deeper, faster, more directly. That’s why the balance is what it is: one Dutch song for every three English ones. Not because I planned it that way, but because that’s how it grew. Some stories are born in Dutch but become themselves in English.

The English album isn’t a collection of songs in another language. It’s a bridge. A place where the stories of Part I and Part II meet again, reshape themselves, and take on a different color. It’s the album where I don’t choose between languages, but listen to what the song itself asks for. Sometimes a soft Dutch sentence. Sometimes an English line that falls exactly into place.

It’s music that isn’t translated, but transformed. Not rewritten, but reborn.

Ergens halverwege het schrijven van Vaders Hart merkte ik dat sommige verhalen zich niet lieten vangen in het Nederlands. Ik begon vaak in mijn moedertaal, omdat dat de plek is waar de emotie het eerst binnenkomt. Maar soms liep ik vast op woorden die te hard klonken, te direct, te hoekig. Dan schoof het verhaal als vanzelf naar het Engels, alsof die taal een zachtere plek bood om te landen.

Het Engels heeft woorden die precies passen op gevoelens waar het Nederlands soms omheen draait. Eén woord kan daar een hele kamer openen. Eén zin kan iets dragen wat in het Nederlands te zwaar wordt. En dus gebeurde het regelmatig dat een lied begon als een Nederlandse bekentenis, maar eindigde als een Engelse fluistering. Niet omdat ik wilde vertalen, maar omdat het verhaal zelf van taal veranderde.

Het Engelstalige album is daardoor geen kopie van Deel I of Deel II. Het is een soort parallel universum. Sommige nummers zijn herkenbaar, omdat ze dezelfde ziel dragen als hun Nederlandstalige broers en zussen. Maar ze zijn geen vertalingen. Ze zijn hergeboortes. Nieuwe vormen van hetzelfde gevoel. Soms zachter, soms filmischer, soms juist rauwer omdat het Engels meer ruimte laat om te ademen.

En dan zijn er de nummers die alleen in het Engels konden bestaan. Liedjes die vanaf de eerste noot wisten dat ze niet in het Nederlands thuishoorden. Liedjes waarin de blues vrijer klinkt, waarin de melodie soepeler valt, waarin de woorden vanzelf in elkaar grijpen. Het Engels maakt het makkelijker om te zingen over verlangen, over breekbaarheid, over dat stille soort pijn dat je niet schreeuwt maar fluistert.

Toch blijft het Nederlands altijd dichtbij. Want hier, in dit land, hoort niet iedereen meteen wat een Engels nummer écht zegt. En soms raakt een Nederlandse zin harder, dieper, directer. Daarom is de verhouding ook zoals hij is: één Nederlandstalig nummer op drie Engelstalige. Niet omdat ik het zo gepland heb, maar omdat het zo groeide. Omdat sommige verhalen in het Nederlands geboren worden, maar in het Engels volwassen worden.

Het Engelstalige album is dus geen verzameling liedjes in een andere taal. Het is een brug. Een plek waar de verhalen van Deel I en Deel II samenkomen, zich opnieuw vormen, en een andere kleur krijgen. Het is het album waarin ik niet kies tussen talen, maar luister naar wat het lied zelf vraagt. Soms een zachte Nederlandse zin. Soms een Engelse regel die precies op zijn plek valt.

Het is muziek die niet vertaald is, maar vertaald voelt. Niet herschreven, maar herboren