Langs de randen van mijn ziel

Jij liep langs de randen van mijn ziel, die nacht
En werd de stille schaduw, iets wat ik nooit had gedacht
Een draad die niemand ziet maar die mij toch omhult
Een fluistering die trilt in elke stilte die ik vul

Alsof wij al bestonden vóór het eerste woord
Vóór die blik die bleef hangen, onverstoord
Iets ouds in mij dat wakker werd toen jij verscheen
Een deur die openging maar nooit helemaal verdween

Herinnering of droom, jij wekt wat onder mijn huid kon dringen
Mijn eigen hart dat jaren sliep maar nu weer wil zingen
Jij bent dat zachte licht dat door mijn stilte heen verbeeld
Een aanwezigheid die blijft, zelfs als alles om mij heen verstilt

Soms voel ik jou al vóórdat ik aan je denk
Alsof jouw ziel langs de mijne strijkt, als een onverwacht geschenk
Herinneringen die ademen uit een ander bestaan
Alsof wij ooit verloren raakten en nu weer samen gaan

Misschien beweegt het universum ons langzaam terug naar één eind
Omdat sommige verbindingen blijven, zelf wanneer de rest verdwijnt
Jij blijft rondom mijn hart als een fluisterende lijn
Een echo van een liefde die niet bedoeld is om voorbij te zijn

Dit lied ademt de stilte van een nacht waarin twee zielen elkaar herkennen zonder woorden. Het vertelt over een aanwezigheid die niet gekozen werd, maar gevonden — een schaduw die niet bedreigt, maar onthult. In de randen van het bewustzijn, waar herinnering en droom door elkaar lopen, ontwaakt iets ouds, iets dat altijd heeft bestaan maar pas nu durft te spreken.

De verteller voelt een verbinding die dieper gaat dan tijd of logica. Een aanraking die voorafgaat aan gedachten, een fluistering die blijft hangen in elke stilte. Het is de pijn van verlangen, de schoonheid van herkenning, en de melancholie van iets dat tegelijk dichtbij en ongrijpbaar is.

“Langs de Randen van Mijn Ziel” is een reis door donkerte en licht — een echo van een liefde die niet verdwijnt, maar zich verschuilt in de schaduw, wachtend tot het hart weer durft te zingen.