Echo van Trots

Ik liep jaren in je voetstappen, zoekend naar één klein woord,
Een teken dat je me zag, iets dat ik nooit van jou had gehoord.
Je keek wel, maar je sprak niet, en ik vroeg niet wat jij voelde,
Een stilte die bleef hangen, alsof ze woorden droeg die jij bedoelde.

Wacht niet tot het te laat is, zeg het nu voordat het breekt,
Trots is geen geheim dat je bewaart, het is iets dat je doorgeeft.
Laat je kind niet in de schaduw, spreek het uit zonder spijt,
Want liefde die je niet uitspreekt, wordt een echo in de tijd.

Ik hoorde pas na jouw laatste adem dat je trots was, echt oprecht,
Een fluistering die te laat kwam, maar toch mijn hele wereld wekt.
De weg naar morgen lijkt nog stroef, maar tijd maakt randen zacht,
Wijsheid komt met jaren, en hij vindt zijn eigen kracht.

Wacht niet tot het te laat is, zeg het nu voordat het breekt,
Trots is geen geheim dat je bewaart, het is iets dat je doorgeeft.
Laat je kind niet in de schaduw, spreek het uit zonder spijt,
Want liefde die je niet uitspreekt, wordt een echo in de tijd.

Wacht niet tot het te laat is, laat liefde niet bevriezen in de kou
Zeg het nu, zeg het helder, zeg ze dat je van ze houd.
Trots is een woord dat leven geeft, een vuur dat door de jaren wacht,
Zeg het nu, zeg het vandaag, voordat de echo sterft …

Sterft in de nacht.

 

Echo van Trots vertelt het verhaal van een zoon die jarenlang zijn weg zoekt en in stilte opkijkt naar zijn vader. Hij loopt in diens voetstappen, zoekt bevestiging, hoopt op dat ene woord dat nooit komt. De vader kijkt wel, maar spreekt niet. Die stilte wordt een metgezel, een onuitgesproken spanning die door de jaren heen blijft hangen.

Pas na het overlijden van zijn vader hoort de zoon dat die trots er wél was — diep, oprecht, en altijd aanwezig. Maar nooit uitgesproken. Dat late inzicht snijdt, maar het opent ook iets: een besef dat woorden ertoe doen, dat liefde die je niet uitspreekt blijft hangen als een onafgemaakt verhaal.

Die stilte, dat gemis, vormt de kern van het nummer. De doedelzak draagt die rauwe emotie: een stem uit het verleden, een klank die door merg en been gaat, alsof hij de woorden laat horen die nooit gezegd zijn.Het nummer is een eerbetoon aan vaders en zonen, aan gemiste momenten en aan de kracht van één simpel woord.

Echo van Trots is een herinnering: Wacht niet tot het te laat is. Zeg het nu. Zeg dat je trots bent. Zeg dat je ziet hoe iemand groeit. Want woorden die je niet uitspreekt, blijven altijd achter als een echo van wat had kunnen zijn.