Mijn eigen lied

Ik droeg jaren lang de lasten, van iedereen om mij heen
Repareerde elke storm, maar vergat mezelf meteen
Ik hield de wereld draaiend, met mijn handen vol van pijn
Maar ergens onderweg verloor ik het recht om moe te zijn

Jarenlang hield ik de wereld recht, maar vergat mijn eigen lied
Gaf mijn kracht aan iedereen, tot er niets meer overbleef van mijn verdriet
Maar nu hoor ik weer een stem in mij, zacht maar niet te klein
En ik leer langzaam, heel langzaam… weer van mezelf te zijn

Ik liep door stille straten, zonder doel, zonder tijd
Tot een oude mondharmonica mij riep uit mijn strijd
Ik blies één noot naar de hemel, en voelde iets terug in mij
Alsof mijn hart zei: “Jongen, je bent nog niet voorbij”

Jarenlang hield ik de wereld recht, maar vergat mijn eigen lied
Gaf mijn kracht aan iedereen, tot er niets meer overbleef van mijn verdriet
Maar nu hoor ik weer een stem in mij, zacht maar niet te klein
En ik leer langzaam, heel langzaam… weer van mezelf te zijn

Ik hoef niet altijd sterk te zijn
Ik hoef niet altijd vooraan te staan
Soms is ademhalen al genoeg
Soms mag iemand anders even gaan

Jarenlang hield ik de wereld recht, maar vergat mijn eigen lied
Maar ik vind het terug in elke toon die door mijn longen schiet
En nu zing ik weer mijn eigen naam, zonder schaamte, zonder strijd
Ik ben eindelijk onderweg… naar mijn eigen tijd

“Mijn eigen lied” vertelt het verhaal van een man die jarenlang de lasten van anderen droeg en zichzelf daarbij verloor. Hij hield de wereld draaiend, maar vergat zijn eigen stem, zijn eigen kracht, zijn eigen plek. Pas wanneer alles stilvalt, hoort hij diep vanbinnen weer een zachte roep — een oude mondharmonica, een enkele noot, een herinnering aan wie hij ooit was. Het nummer gaat over thuiskomen bij jezelf, leren ademen zonder schuld, en opnieuw ontdekken dat je ook mag bestaan zonder altijd sterk te zijn. Het is een reis van overleven naar leven, van stilte naar muziek, van verdwijnen naar terugvinden. Een man die eindelijk weer zijn eigen lied durft te zingen.”