Vaders Hart

In dat kleine dorp, waar jij begon te staan,
Met kleine stappen door het leven, soms met stormen om je heen gedaan.
Maar meis, elke hobbel, elke traan die jij liet gaan,
Ik zag je groeien door de jaren, steeds weer rechter op blijven staan.

En als de wereld te hard duwt,
en jij twijfelt aan wie je bent,
Weet dan, mijn deur staat open,
jij hebt altijd een thuis dat je kent.
Want mijn liefde kent geen voorwaarden,
die blijft, wat jij ook doet.
Meisje, ik zal je nooit laten vallen,
dat is mijn vadershart, voorgoed.

Je vocht soms tegen jezelf, op zoek naar wie jij echt moest zijn,
Een reis vol vragen in je hoofd, soms met stilte, soms met pijn.
Maar jij bleef altijd doorzetten, zelfs als niemand het kon zien,
En ik zag die kracht van binnen, die jij nog niet kon vinden misschien.

En als de wereld te hard duwt,
en jij twijfelt aan wie je bent,
Weet dan, mijn deur staat open,
jij hebt altijd een thuis dat je kent.
Want mijn liefde kent geen voorwaarden,
die blijft, wat jij ook doet.
Lief, ik zal je nooit laten vallen,
dat is mijn vadershart, voorgoed.

Je woonde op jezelf, met meiden om je heen,
Leren leven, leren vallen, leren opstaan, keer op keer alleen.
En tussen al die nieuwe stappen, vond jij rust bij elk dier,
Want dieren oordelen nooit, ze nemen je zoals je staat hier.
 
Je lijkt zo op je moeder, in je lach en in je blik,
Maar dat vuur van binnen, dat heb jij van mij, stuk voor stuk.
En soms botst dat, ja dat klopt, maar Diàn, luister goed:
Dat vuur maakt jou een vechter, en dat is waarom jij het altijd redt.

En als de wereld te hard duwt,
en jij twijfelt aan wie je bent,
Weet dan, mijn deur staat open,
jij hebt altijd een thuis dat je kent.
Want mijn liefde kent geen voorwaarden,
die blijft, wat jij ook doet.
Dian, ik zal je nooit laten vallen,
dat is mijn vadershart, voorgoed.

En als de wereld te hard duwt,
en jij twijfelt aan wie je bent,
Weet dan, mijn deur staat open,
jij hebt altijd een thuis dat je kent.
Want mijn liefde kent geen voorwaarden,
die blijft, wat jij ook doet.
Dian, ik zal je nooit laten vallen,
dat is mijn vadershart, voorgoed.

Het nummer, "Vaders Hart", is een lied over de onvoorwaardelijke liefde tussen ouder en kind, en over de weg die ieder mens aflegt op zoek naar zichzelf. Het vertelt het verhaal van iemand die opgroeit in een wereld vol hobbels, vragen en momenten van twijfel, maar die steeds weer de kracht vindt om door te gaan.

Het nummer laat zien hoe een ouder van een afstand meekijkt: soms bezorgd, vaak trots, altijd aanwezig. Het gaat over vallen en opstaan, over de zoektocht naar identiteit, en over de stille steun die er is, zelfs wanneer woorden tekortschieten.

In dit lied wordt de deur van thuis een symbool voor veiligheid — een plek waar je altijd mag terugkeren, hoe hard de wereld soms ook duwt. Het is een ode aan veerkracht, aan groei, en aan de band die blijft, ongeacht de keuzes, de stormen of de afstand.

Vaders Hart vangt de essentie van wat het betekent om iemand te zien opgroeien: het loslaten, het vertrouwen, en het weten dat liefde niet verdwijnt maar meegroeit met elke stap die gezet wordt.