Mijn stem van binnen

Ik zoek naar woorden, maar ze vallen steeds uiteen
Mijn hoofd praat in verhalen, maar mijn mond blijft vaak alleen
En als ik zing, breekt mijn stem nog vóór de tweede maat
Alsof mijn keel mij tegenhoudt, bang voor wat het in mij loslaat

Ik ben verlegen met mijn waarheid, bang dat iemand mij verkeerd verstaat
Mijn woorden struikelen vaak, nog vóór ze stevig op hun benen staan
Maar in mijn liedjes vind ik ruimte, zonder dat ik iets hoef te breken
Daar wordt mijn stilte zachte muziek, die fluistert wat ik nooit uit kon spreken

Mijn gebreken bouwen omwegen, maar geven kleuren aan mijn pijn
Ik teken, schrijf en zing mijn wereld, op manieren die van mij alleen zijn
En al laat ik anderen mijn woorden zingen, en komt het misschien niet uit mijn mond
Vertelt toch elke toon mijn waarheid, die ik zelf niet altijd vond

Ik voel me vaak niet goed begrepen, en dat is misschien mijn eigen strijd
Toch vind ik in de blues een plek waar niemand vraagt om duidelijkheid
Daar mag ik breken, daar mag ik trillen, daar mag ik eindelijk echt bestaan
En elke trage toon vertelt, Dit ben ik — en zo voelt het van binnen aan.

Dit nummer, Mijn stem van binnen, vertelt het verhaal van een man die zijn hele leven heeft geworsteld met woorden — niet omdat hij niets te zeggen heeft, maar omdat zijn gedachten te groot, te gevoelig en te gelaagd zijn om zomaar in een paar zinnen te passen. Hij voelt alles diep, maar het uitspreken ervan voelt vaak als een gevecht. Dyslexie, verlegenheid en een stem die breekt op de momenten dat het ertoe doet, maken dat hij zich soms opgesloten voelt in zijn eigen binnenwereld.

Toch is diezelfde binnenwereld rijk, kleurrijk en creatief. Waar woorden hem in de steek laten, nemen beelden, muziek en kunst het over. Hij tekent, schrijft en maakt foto’s om te zeggen wat zijn stem niet durft. Zijn gebreken worden geen muren, maar omwegen die hem leiden naar nieuwe vormen van expressie.

In dit nummer zoekt hij niet naar perfectie, maar naar eerlijkheid. Hij laat zien hoe het voelt om bang te zijn voor misverstanden, om te twijfelen aan je eigen stem, om te breken nog vóór je begint. Maar hij laat ook zien hoe muziek een plek wordt waar die angst mag bestaan — en zelfs mag verdwijnen.

De blues geeft hem ruimte. Ruimte om te trillen. Ruimte om te breken. Ruimte om eindelijk te klinken zoals hij werkelijk is.

Hoewel hij zijn teksten door iemand anders laat zingen, blijft elke noot zijn eigen waarheid. De stem is een spiegel van zijn gevoel, de muziek een vertaling van zijn binnenkant. Wat hij zelf niet hardop kan zeggen, wordt in dit nummer zachtjes gefluisterd door de melodie.

Het is een lied over kwetsbaarheid, maar ook over kracht. Over stilte die muziek wordt. Over angst die langzaam oplost. Over een man die niet altijd begrepen wordt, maar die in de blues eindelijk een plek vindt waar hij niet hoeft uit te leggen wie hij is.

Dit nummer is zijn verhaal — eerlijk, rauw, zacht en waar. Een inkijk in hoe het van binnen voelt, wanneer woorden tekortschieten maar de muziek het overneemt.