Eigen Station

Dertig jaar op rails, door de nacht en door de regen
Neonlicht dat zachtjes flikkert, maar kwam nooit echt iemand tegen
Gezichten kwamen, gingen, verhalen in de wind
Ik rij maar door in stilte, waar ik mezelf niet meer in vind.

Ik bracht iedereen naar huis, elke dag opnieuw
Langs stations en de kustwind waar de nacht zacht overhing
Altijd onderweg geweest, altijd in beweging
Maar nooit een plek gevonden waar mijn eigen reis begint

Tot die ene nacht, de lucht vol Noordzee mist
De rails glommen onder maanlicht, alsof ze fluisterden: “dit is jouw rit”
Ik liet de regels achter, liet de klok maar gaan
En voor het eerst in m’n leven voelde ik mezelf vooraan staan

Ik bracht iedereen naar huis, elke dag opnieuw
Langs stations en de kustwind waar de nacht zacht overhing
Altijd onderweg geweest, altijd in beweging
Maar nooit een plek gevonden waar mijn eigen reis begint

Zonsopgang door het raam, goud over stille straten
En ik voelde in dat licht: dit is waar mijn weg mocht starten

Ik bracht iedereen naar huis, elke dag opnieuw
Maar mijn eigen station bleef altijd buiten beeld, geloof me
Nu rij ik eindelijk zelf, zonder remming
Met de oceaanwind in mijn rug, op weg naar mijn bestemming

“Eigen Station” vertelt het verhaal van een machinist die dertig jaar lang anderen naar hun bestemming bracht, maar zelf nooit ergens thuiskwam. Hij leefde op de rails, altijd onderweg, altijd in dienst van de dromen van anderen. Zijn eigen leven bleef stilstaan terwijl de trein maar doorging. Tot hij op een nacht besluit door te rijden, voorbij het eindstation, zonder regels of verplichtingen. In de stilte van de zonsopgang ontdekt hij dat dit eindelijk zijn eigen verhaal is. Het nummer gaat over loskomen van verwachtingen, de moed vinden om je eigen richting te kiezen, en het besef dat je nooit te laat bent om je eigen bestemming te bereiken.”