In Jouw Schaduw

Bint me aan je schaduw, laat me nergens heen,
Hou me in je armen, zacht en toch gemeend.
Je zegt dat we kunnen smelten, dat we één verhaal gaan zijn,
Maar ik loop blind je richting op, al weet ik dat eindigt in de pijn.

Breek me met je woorden, bouw me daarna zacht weer op,
Ik volg je zonder vragen, geef mezelf volledig op.
Als jij mijn storm wilt zijn, word ik jouw stille land,
En dragen wij een toekomst die breekt in onze hand.

We verdunnen onze dromen tot er bijna niets meer blijft,
Tot liefde helder water wordt dat door onze vingers glijdt.
Geen kleur meer in de dagen, geen vuur meer in de nacht,
Maar toch blijf ik geloven dat jij eens aan mij dacht.

Weg met de stilte, leve het gedruis,
De jaloezie, de drift, de scheuren in ons huis.
De liefde is een valkuil waar ik telkens in verdwijn,
Maar liever breek ik honderd keer dan zonder jou te zijn.

Misschien wordt het dit keer anders, misschien wordt het minder zwaar,
Misschien is elke waarheid slechts een fluistering van haar.
Ik weet dat ik ga vallen, ik weet dat ik verlies,
Maar ik loop weer naar je toe, omdat ik voor dromen kies.

En als het vuur dooft, en jij je handen van me wast,
Sta ik weer in de stilte, met alleen mijn eigen last.
Maar tot die dag gekomen is, blijf ik verloren in ons bestaan
Tot jij weer in mijn schaduw stapt, en ik opnieuw ten onder zal gaan.

 

In Jouw Schaduw is een nummer dat begint waar woorden vaak ophouden: in dat stille gebied tussen verlangen en verlies. Het is geschreven vanuit de plek waar liefde geen zekerheid is, maar een kracht die je telkens terugtrekt, zelfs wanneer je weet dat het pijn zal doen.

Het nummer volgt iemand die zich laat binden aan een schaduw — niet omdat die schaduw veilig is, maar omdat hij vertrouwd voelt. De armen die je vasthouden, breken je soms net zo hard. De woorden die je optillen, kunnen je even later weer laten vallen. Toch blijf je gaan, steeds opnieuw, omdat er ergens diep vanbinnen een fluistering zit die zegt dat het misschien anders kan zijn.

De muziek draagt die spanning. De zachte borstelstreken op de drums, de warme contrabas, de Rhodes die als een nachtelijk hartslag onder de tekst ligt — alles klinkt alsof het zich afspeelt in een kleine, donkere ruimte waar de tijd trager gaat. Een plek waar je je eigen gedachten hoort echoën. Een plek waar je toegeeft aan wat je voelt, ook als je weet dat het je breekt.

Elke verse is een stap verder in die dynamiek:
het smelten, het breken, het opbouwen, het verdunnen van dromen tot er bijna niets meer overblijft.De jaloezie, de drift, de valkuil van liefde die je kent maar toch instapt. De hoop dat het dit keer anders zal zijn, al weet je dat je jezelf voor de gek houdt.

En dan de stilte. 
De plek waar je achterblijft wanneer het vuur dooft en de ander zich van je afkeert. Die stilte is geen einde — het is een wachtkamer. Want diep vanbinnen weet je dat je weer zult teruglopen, naar dezelfde schaduw, dezelfde warmte, dezelfde pijn.

In Jouw Schaduw is geen liefdeslied. 
Het is een bekentenis.
Een late‑night blues‑soulmoment waarin je toegeeft dat sommige mensen je niet loslaten, zelfs wanneer ze weggaan.
Een nummer over de schoonheid van vasthouden, de schade van verlangen, en de kwetsbaarheid van iemand die liever honderd keer breekt dan één keer alleen staat.