Oud genoeg om te weten

Ik nam te vroeg afscheid, van wie ik liefhad in mijn tijd,
En soms viel alles stil, alsof m’n hart zichzelf bevrijdt.
Maar elke nieuwe morgen bracht een Zon die toch weer schijnt,
En leerde mij dat vallen soms de prijs is die je betaalt voor wie je blijft.

Ik heb liefgehad en losgelaten, meer dan ik ooit had gedacht,
Een hart dat brak, een huis dat leeg werd, stilte in de nacht.
Maar toen kwam jij, een nieuwe kans, een hand die mij weer dragen mocht.
En jaren later weet ik: liefde vindt je, zelfs als je haar niet meer zocht.

En nu kijk ik om me heen, zie ik kinderen groot en vrij,
Kleinkinderen die lachen, en soms een beetje lijken op mij.
We hebben hobbels gehad, stormen doorstaan, maar we staan hier nog steeds,
Oud genoeg om te weten: het leven kan breken… maar bouwt je ook weer op.

Je hebt je kinderen maar te leen, dat zegt men vaak en het is waar,
Je houdt ze vast tot ze gaan vliegen, en dan laat je ze maar gaan.
Maar als ze later weer terugkomen, met hun eigen liefdes naast elkaar,
Dan voel je dat je missie slaagde, dat je iets goeds gedaan hebt daar.

En elk jaar zitten we samen, één grote tafel vol met tijd.
Gezinnen door elkaar, verhalen die nooit oud worden.
We glimmen als Opa en oma, want dit is ons rijkdom, onze trots, onze strijd,
Een leven lang gewerkt, geleden, gelachen… en nu mogen we oogsten.

En nu kijk ik om me heen, zie ik kinderen groot en vrij,
Kleinkinderen die lachen, en soms een beetje lijken op mij.
We hebben hobbels gehad, stormen doorstaan, maar we staan hier nog steeds,
Oud genoeg om te weten: het leven kent storm… maar ook een stille zon.

In een wereld vol oorlogen, waar alles breekbaar lijkt,
Zijn wij gezegend met elkaar, met liefde die blijft.
Als we vallen, vangen we elkaar, als we wankelen, staan we weer,
Want familie is de blues die troost, de melodie die altijd terugkeert.

En nu kijk ik om me heen, zie ik generaties naast mij staan,
Het leven vieren, jaar na jaar, zolang we samen kunnen gaan.
Oud genoeg om te weten dat geluk niet schreeuwt, maar fluistert heel teer:
We hebben het goed… en dat is alles wat ik nodig heb, meer en meer.

Het volgende nummer, Oud genoeg om te weten is een lied over een leven dat niet in één rechte lijn loopt, maar gevormd wordt door afscheid, nieuwe kansen en de stille kracht van tijd. Het vertelt het verhaal van mensen die hebben liefgehad, verloren, opnieuw begonnen en uiteindelijk hebben ontdekt dat de grootste rijkdom niet zit in bezit, maar in de mensen om je heen.

Het nummer ademt de warmte van generaties die naast elkaar groeien: kinderen die hun eigen weg vinden, kleinkinderen die het huis vullen met nieuw leven, en een familie die door de jaren heen stormen heeft doorstaan maar altijd is blijven staan. Het is een ode aan vallen en opstaan, aan de zachte wijsheid die komt met ouder worden, en aan het besef dat liefde zich blijft vernieuwen — zelfs wanneer je het niet meer verwacht.

In dit lied wordt het leven gevierd aan een grote tafel vol verhalen, herinneringen en verbondenheid. Het herinnert eraan dat geluk niet schreeuwt, maar fluistert. Dat de mooiste momenten vaak klein zijn. En dat je op een dag kunt terugkijken en zeggen: we hebben het goed gedaan.