Naaktslakken Shuffle

Ze werkt heel het jaar, met haar handen in de grond
Ze voelt rust in de aarde, waar ze elke zorg verstomt
Ze praat tegen haar plantjes, geeft ze water met geduld
Maar diep onder de kluiten, ligt een leger dat zich hult

Oh, die slakken komen op, het is een nachtelijk festijn
Ze kruipen uit de aarde, en ze vreten alles klein
Heel de familie komt erbij, een slakken‑buffet keer op keer
En zij staat daar te zuchten: “Niet mijn plantjes, niet weer!”

In de winter kiest ze zaadjes, blad voor blad uit het magazijn
Ze verpot ze met voorzichtigheid, elke spruit moet veilig zijn
Van vensterbank naar kas, elke dag een beetje meer
Maar de slakken ruiken feest, en ze komen keer op keer

Oh, die slakken komen op, het is een nachtelijk festijn
Ze kruipen uit de aarde, en ze vreten alles klein
Heel de familie komt erbij, een slakken‑buffet keer op keer
En zij staat daar te zuchten: “Niet mijn plantjes, niet weer!”

Met een zaklamp in de avond, loopt ze rond als een wachter
Maar die slakken zijn meesters, verdwijnen steeds weer zachter
Ze werkt voor ontspanning, maar het wordt soms een strijd
Toch blijft ze elke lente, weer opnieuw bereid

Ja, die slakken komen op, het is een nachtelijk festijn
Ze kruipen uit de aarde, en ze vreten alles klein
Heel de familie komt erbij, het is een slakkenfeest
Ze vreten door de nacht, alsof het “hun” volkstuin is geweest.

Ze werkt met liefde door, al doet het soms een beetje pijn
Ondanks al die naaktslakken… blijft haar tuin haar medicijn

Het lied “Naaktslakken Shuffle” vertelt het verhaal van een vrouw die het hele jaar met liefde werkt op haar volkstuin. Voor haar is de tuin meer dan een hobby: het is therapie, rust en aarding. In de winter begint het al met zaadjes uitzoeken, kopen en voorzichtig opkweken. Thuis krijgen de plantjes water, aandacht en zachte woorden. Zodra ze sterk genoeg zijn, verhuizen ze naar de kas, waar ze elke dag na het werk wordt bezocht en vertroeteld. Maandenlang bouwt ze aan iets moois: zaaien, verpotten, water geven, onkruid wieden, bemesten, stenen verleggen, gras maaien, bloemen plukken. De tuin komt tot leven zodra de lente doorbreekt.

Maar onder de grond ligt een ander verhaal te wachten. Zodra de temperaturen stijgen, ontwaken de naaktslakken uit hun winterslaap. Ze kruipen massaal omhoog en zien haar jonge plantjes als een rijk gedekte tafel. Het wordt een compleet familiefeest: broers, zussen, neven, nichten, ooms en tantes schuiven aan voor een nachtelijk slakkenbuffet. Voor de tuinders is het een drama. In de late avond en nacht lopen mensen met zaklampen rond om de slakken te vangen, maar tegen de tijd dat je ze ziet, hebben ze vaak al gegeten en zijn ze weer verdwenen in de aarde.

Wat bedoeld was als ontspanning, wordt soms stress. Toch blijft ze elk jaar opnieuw beginnen, met dezelfde liefde en toewijding. Want ondanks de slakken blijft de tuin haar plek om te ademen, te aarden en tot rust te komen.