Onder mijn Wielen

De ochtendmist hing nog stil, de wereld die nog half sliep,
Ik stapte op m’n fiets en voelde hoe de weg me zachtjes riep.
Onder mijn wielen gleed het leven weg als zand,
En ik trapte voor de liefde, voor het lot dat ons verbindt in dit land.

Oh, ik rijd, ik rijd, tegen de wind, tegen de pijn,
Voor iedereen die vecht, voor wie er niet meer kan zijn.
Op die Alpenreus, waar je hart het soms begeeft,
Maar ik blijf zitten, blijf trappen, voor de liefde die blijft en leeft.

Met strijders om me heen, kop over kop,
We delen dezelfde strijd, dezelfde droom, dezelfde top.
Kilometers vol verhalen, elke bocht een stille wens,
Voor vaders, moeders, vrienden… voor elke dappere mens.

Oh, ik rijd, ik rijd, tegen de wind, tegen de pijn,
Voor iedereen die vecht, voor wie er niet meer kan zijn.
Op die Alpenreus, waar je hart het soms begeeft,
Maar ik blijf zitten, blijf trappen, voor de liefde die blijft en leeft.

Ik denk aan thuis, aan warmte, aan haar zachte lach,
Aan hoe ze altijd zei: “Doe iets goeds, elke dag.”
En als de zon doorbreekt, voel ik haar hand in de mijne,
Alsof ze fluistert: “Ga door, jongen… dit is hoe je zal schijnen.”

Ja, ik rijd, ik rijd, mijn benen branden als vuur,
Maar mijn hart wordt lichter bij elke meter, elk uur.
Voor het goede doel, voor hoop die nooit verdwijnt,
Voor liefde die sterker is dan elke berg die je beklimt.

“Onder mijn wielen” vertelt het verhaal van een wielrenner die meer beklimt dan alleen een berg. Terwijl de wereld onder zijn wielen weg glijdt, rijdt hij samen met zijn team tegen de wind, tegen de pijn en tegen zichzelf. De Alpenreus wordt een symbool van alles wat zwaar is in het leven — verlies, liefde, hoop en doorzettingsvermogen.

Hij rijdt voor het goede doel, voor iedereen die vecht tegen kanker, en voor de mensen die hij onderweg heeft verloren. In elke bocht voelt hij de herinneringen, in elke meter de liefde die hem vooruit duwt. De rit wordt een ode aan kracht, verbondenheid en de stille romantiek van iemand die blijft trappen omdat zijn hart dat van hem vraagt.

“Onder mijn Wielen” is een blues over doorzetten, liefhebben en geloven dat hoop altijd hoger reikt dan de steilste berg.

Maar het is ook meer dan een lied over fietsen. Het is een verhaal over iemand die de berg opgaat met meer gewicht dan alleen zijn eigen lichaam. Elke trap is een naam. Elke meter is een herinnering. Elke bocht is een gesprek dat nooit meer gevoerd kan worden.

De klim wordt een ritueel: een manier om te eren, te verwerken, te vechten en te blijven geloven dat liefde sterker is dan verlies. Het is geen wedstrijd — het is een pelgrimstocht. Een tocht waarin pijn een taal wordt, en doorzetten een vorm van liefde.

Onder zijn wielen ligt niet alleen asfalt, maar ook alles wat hem gevormd heeft: de mensen die hij mist, de verhalen die hij meedraagt, de beloftes die hij nog wil waarmaken. En bovenaan die berg wacht geen finishlijn, maar een moment van stilte — een plek waar je even mag voelen dat je niet alleen rijdt.

Dit nummer is geschreven voor iedereen die iemand verloren heeft, voor iedereen die vecht, voor iedereen die hoopt, en voor iedereen die gelooft dat één mens, één trap, één donatie verschil kan maken.

Het is een blues die ademt, die kraakt, die leeft. Een lied dat je meeneemt de berg op, en je laat voelen waarom deze strijd het waard is.